Het Hart van Bitossi

Zomertijd da’s Tourtijd bij uitstek. Zo is het geweest en zo zal het zijn. Alleen jammer dat het er naar uitziet dat het grote theaterstuk dat de Tour 2004 had moeten worden, nu al veel van zijn geheimen heeft prijsgegeven. Dat was geen tik die Armstrong heeft uitgedeeld, zei Walter Godefroot, gisteren na de aankomst op La Mongie, het eindpunt van de eerste Pyreneeënrit. Dit was meteen een uppercut. En jammergenoeg heeft de sportieve baas van T-Mobile gelijk. De aanvallen vanuit Baskische hoek op de Amerikaanse stellingen bleven uit en Jan Ullrich staat na amper één bergrit al op 3’25 van de Grote Amerikaan. “Ein slechte Tag, slechte Beinen”. Niemand had dit doemscenaria vooraf willen voorspellen… Tyler Hamilton (vooral bezig met het rouwen om zijn geliefde viervoeter) verloor nog meer. Alleen Ivan Basso en Andreas Klöden deden het voortreffelijk. Mancebo, Mayo, Sastre, Simoni, Mentsjov, Igor de Galdeano, Aitor Gonzales, Michael Rogers en andere Levi Leipheimer’s  konden niets meer dan de schade beperken. Eddy Merckx himself, verbaasde ons onlangs door te stellen dat ie het niet echt erg zou vinden dat Lance Armstrong voor de 6° keer de tour zou winnen. Nou Moe. Had Merckx over de afloop van deze Tour toen al voorgevoelens die recht evenredig waren met de pieken van zijn eigen wielercarrière? Het lijkt er op. De Tour 2004? Wordt vervolgd, maar met mate. Is het lelijk van mij om de handen naar de wielerhemel uit te steken en te bidden dat ook Big Americans zich voor één enkele keer, na hun giant menu, mogen verslikken in het toetje van een Alpencol? Voor één kleine appelflauwte, verhoor ons Heer!

Een beetje laattijdig maar belofte maakt schuld: mijn definitieve megabikeploeg. Zoals men zal merken bevat het kransje gevederde vrienden van mij nu al een paar tenoren die onderweg al veel van hun pluimen hebben gelaten. Net als ‘der Jan’, nu al een beetje vleugellam, de Coppi's:

Portal Nicolas (AG2R)

Joly Sébastien (Cr.Agric.)

O'Grady Stuart (Cofidis)

Sastre Carlos (CSC)

Mayo Iban (Euskatel)

Hamilton Tyler (Phonak)

Sevilla Oscar

Boonen Tom

Dekker Erik (Rabobank)

Ullrich Jan (T-Mobile)

Botero Santiago (T-Mobile)

Armstrong Lance (Us)

De tourkoorts begint ons nu wel heel erg snel naar het hoofd te stijgen. Ik merk het aan de voorbereidingen in Luik, aan de aankomst van King Lance geflankeerd door liefje Sheryl, ik merk het aan de licht geëxalteerde berichtgeving (“Doet Ullrich het of doet hij het niet & wat kunnen Mayo, Heras en Hamilton?”) en niet in het minst merk ik het ook aan de Google-zoektermen waarmee men hier bij dit (trage, lome) Hart van Bitossi is uitgekomen. Voorbeelden zijn deze, en deze… En hier heb je er nog eentje… Megabike dus! Iedereen in mijn buurt en op het werk is er alweer van in de ban. Spelletjes en speeltjes, we krijgen er nooit genoeg van! En de ideale tourploeg, tja wie zou die niet willen voorspellen. Voor de aardigheid heb ik hieronder ‘ns geprobeerd om mij mijn megabike-tourploeg voor het gezegende jaar 2013 voor te stellen… Bij leven en welzijn hoop ik dat jaar, net als jij trouwens, met sprekend gemak te halen. Wat zijn immers 9 jaar? Niks toch. De jongeren van vandaag (“de tachtigers”) zullen in 2013 volrijpe profs geworden zijn. Enkelen onder hen zullen het allang hebben bekeken, één enkeling zal zijn doorgestoten tot de absolute top. Er zitten opvallend veel Belgen in mijn selectie, ik geef het toe, maar op wielervlak heb ik nu eenmaal de eer om mezelf een overbeterlijke optimist te mogen noemen.

Damiano Cunego
Yaroslav Popovytch
Gianni Meersman
Nikolas Maes
Tom Boonen

Pieter Jacobs

Philippe Gilbert

Fabian Cancellara
Pieter Mertens
Sébastien Rosseler
Alejandro Valverde
Jan Ghyselinck

Franco Bitossi, de man die dit logboek zijn naam gaf, was naar ik meen één van de eersten, misschien zelfs de eerste waarvan de vreemde kuren van het hart het wielernieuws haalden. Nadien zijn heel wat andere renners en ex-renners gevolgd. Stive Vermaut was voorlopig de laatste in een lang en dramatisch lijstje. Zelf ook in het bezit van een stevig Winterhart kan ik best een woordje meespreken in het debat. Waarom de ene geluk heeft en een ander daarvan jammerlijk verstoken blijft, de vraag laat je nooit meer los. Intussen kunnen wij ons alleen maar aansluiten bij de oproep die vandaag in Het Nieuwsblad staat: “In naam van Stive, sporters, laat jullie grondig testen. En doe het niet in een kwakzalverskliniekje...”.

Het aardige aan wielrennen is dat er zoveel disciplines zijn. Voor elk wat wils. Sommigen hebben het vooral begrepen op de ellenlange trage beschouwingen bij beelden van beklimmingen van Alpencols. Anderen kicken op het ruwe, zotte geweld van de spurters die bijna hersenloos als ze zijn, de keepers onder de coureurs zegmaar, in één langerekte bloedstollende werveling van onder de rode vod te voorschijn schieten als iets massaals dat krachtig losgelaten wordt uit een katapult. Nog anderen staan graag met iets in glasvorm in de hand langs de omloop van een kermiskoers of jeugdwedstrijd in de verte te staren en dan zijn er nog de vele nachtbrakers die zich bij voorkeur thuisvoelen op wielerbanen, in Gentse of andere Kuipkes, en graag intens blijven leven in hun nooit uitgekomen vélodromen. Zelf heb ik het in de loop van de jaren steeds meer begrepen op het edele en nooit liegende werk tegen de tijd. De “contre la montre” is volgens mij één van de allermooiste dingen wat het wielrennen te bieden heeft. Altijd wat te zien, altijd een verrassing, altijd bijna of toch zo goed als beslissend… Gisteren zat ik dan ik ook met opgespannen teentjes te kijken of Damiano Cunego uit Verona, met lengten voorsprong en sinds Danila di Luca dé nieuwste wonderboy van het Italiaanse wielrennen, het ook in een loodzware tijdrit van 52 kilometer tussen Trieste en Altopiano Carsico, zou kunnen bolwerken. Nee dus. Iets te jong nog onze man. Net iets te groen nog achter de oren. Het was dat andere uit de kluiten gewassen supertalent, Yaroslav Popovych, voorbestemd om ooit, zonder ongelukken, een tourwinnaar te zijn, dat dankzij de tijdrit het rose laken naar zich wist toe te halen. Tot mijn grote verbazing zag ik ook alweer onze youngster Philippe Gilbert uitblinken en stond er plots ook een nobele onbekende in de toptien tussen de tenoren van deze Giro d’Italia te pronken. Niemand minder dan Russel of Russell van Hout! Wie? En één voor één kwamen ze binnen. De grote namen. En één voor één braken ze hun tanden stuk op de tijd van Russell. Garzelli, Belli, Simoni, Figueras, Cunego  … Wie is toch die man? Wie is in jeezesnaam Russell Van Hout? Nee, ondanks zijn naam is het geen Nederlander. Of toch? Wat is hij nu. Nederlander of Australiër? In elk geval heeft Russell, nog geen dertig, al eerder aanleg in het werk tegen de tijd getoond. Vorig jaar won ie de proloog in de Ronde van Hellas en het jaar daarvoor won ie twee ritten in de Ronde van Tasmanië. Tasmanië? Aha, wie weet… Misschien is Russell – die ondertussen weliswaar wel al 142° staat in de stand op bijna twee uur - wel een autentieke aboriginal die pardoes als van een andere planeet in het wielrennen terecht is gekomen? Wie het weet mag het mij komen zeggen al zullen we, na die knalprestatie van gisteren wel als vanzelf en gauw genoeg definitieve duidelijkheid krijgen over wie nu eigenlijk van Hout is en wie dat niet is. Overigens zal het de ouderen onder ons niet ontgaan dat “Wie is van hout” ooit een boek was, een knappe bundeling opstellen van bekeerling en verlichte meester Jan Foudraine over antipsychiatrie. Maar ik wed dat Russell toen nog niet eens het Tasmaanse of een ander daglicht had gezien.

Al een aantal weken toeven we als wielerwaarnemer in de glooiende vlaktes van mei. De volle leegte, of zo je wil de lege volte, een soort tussenstation, verwant aan de luwte waar Michel Wuyts het graag over heeft. De klassiekers (Rebellin-nissimo!!!) zijn ondertussen zo goed als verbleekt. Bijna een verre herinnering. Je moet zowaar al wat nadenken wie op de podia heeft gestaan. De Giro mag dan ondertussen goed bezig zijn, het roze gebeuren in de laars slaagt er toch weer niet in om hier bij ons de volle aandacht op te eisen. Of toch nooit in die mate als de Tour dat kan. Mei blijft gedoemd om, tot spijt van wie ’t benijdt, en zeker voor niet-Italianen, een wat makke overgangsperiode te blijven… Geprangd tussen klassiekers en Tour… Een periode van windstilte, voorgeborchte, bezinning… Velen schreeuwden de voorbije maand moord en brand bij de nivellering in het professionele wielerpeloton. Wachten, steeds weer was wachten het ordewoord. Of die nivellering evenwel meer is dan een bocht in het brein van ijverige wielerjournalisten weet ik nog zo net niet. Veel eerder lijkt mij gewoon de natuurlijke afwisseling van de wacht aan de orde. De echt grote namen hebben het tijdens de klassiekers wat laten afweten maar steeds meer nieuwe namen hijsen zich nadrukkelijk op het voorplan. De Tachtigers komen er niet aan, ze zijn er al! Niet minder dan 32 namen van jongens die allen in het gezegende jaar Tachtig of later geboren zijn, hou ik graag aan het voorbije voorseizoen over. Voor de aardigheid zet ik ze hier ‘ns op een rijtje. Eén voor één zijn het wissels op de toekomst:

Erg vroeg. Berenweer in Brugge… Craenenburg. Ik teken present, dit wil ik niet missen: met mijn kinderfietsje en een hart dat groter dan duizend ogen wordt, sta ook ik aan de start… Ik loop op de koppen. Zegt iemand: “Johan Museeuw heeft altijd die typisch West-Vlaamse, nuchtere houding gehad: niet klappen maar trappen…”

(José De Cauwer, Sportmagazine, Wielerspecial, 24 februari 2004).

Rennen in Rennes! De jongens van Avia hebben het, nadat ze verleden week al fors uithaalden in de kattekoers, ook vandaag weer gedaan! Met vijf op een rij zetten ze in Frankrijk zowat alles naar hun hand. Hagel en ontij kon hen daarbij niet deren. Er zit meer dan marsmuziek in deze juniorenlichting!

Het wielerdagboek van Bernard Callens is terug van weggeweest! Laten we hopen dat het dagboek het dit keer heel lang mag uitzingen. Wie wielerhistoricus Bernard Callens een beetje kent weet dat onze man uit Blankenberge nooit verlegen zit om, als het even kan, een aardige en kritische noot over het hedendaagse wielrennen neer te zetten. In zijn commentaar over Milaan-San Remo van gisteren zette hij alvast heel mooi de toon:  
” Milaan-Sanremo is enkel mooi voor wie hem wint. Voor de anderen is hij als een fletse pasta. En wie uren heeft toegekeken, zit met het jaarlijks terugkerende gevoel “nu zal het beginnen” terwijl het al voorbij is. Veertig plussers houden vol dat het leven een langere versie van Milaan-Sanremo is en wie zou ik zijn om die meerderheid tegen te spreken?”    

Er was een tijd dat Milaan-San Remo telkenjare op 19 maart werd gereden. Het feest van Sint Jozef. De benaming Sint Jozefsklassieker is sinds men met die traditie heeft gebroken en men de Primavera verschoven heeft naar de eerste zaterdag na 19 maart evenwel danig in de vergeethoek geraakt. Net als Sint Jozef zelf en met hem veel van zijn heilige confraters. Aan het karakter van Milaan-San Remo is dan weer zo goed als niks gewijzigd. Milaan-San Remo is en blijft de verraderlijke drafkoers die hij altijd is geweest. Elk ogenblik is het opletten. Da’s dan ook zowat de voornaamste moeilijkheidsgraad van de Italiaanse openingsklassieker. Een ware stresskoers! “In Milaan-San Remo heb je meer kans om te vallen dan om te winnen”, zegt dit jaar Tom Boonen. En bij Peter Van Petegem, ook nooit een grote fan geweest, klinkt het net zo: “Zet hier een camera op je stuur en je wil nooit meer wielrennen. De makkelijkste koers om te rijden maar veruit de moeilijkste om te winnen”. En toch zetten we ons alweer schrap. Milaan-San Remo da’s je vingers kruisen en als toeschouwer hopen dat iedereen heelhuids over de Poggio mag raken. Om dan in San Remo toch maar weer verrast vast te stellen dat wie op de Via Roma kan winnen, doodgewoon overal kan winnen.

“Tsja Fred, wat wil je dat’k zeg… Gene simpele koers, hé Fred, dat Volk. Maar ik zeg het nog: er zijn geen simpele koersen meer, Fred. Maar dat het goed ging vandaag, dat zag je wel hé Fred. Ik had echt goei benen vandaag. Eerst was’k in ons hotel in Zwijnaarde wel nog een beetje nerveus. Ging den Omloop nu door of niet. ’t Was toch nog altijd afwachten met die sneeuw en dat berenweer van de laatste dagen… Je staat toch maar aan de start als j’aan de start staat, zeg ik altijd. En ja, ’t ging goed vandaag. Wat wil je dat’k zeg, Fred. Ineens was ik, na de Paddenstraat alleen voorop. ‘k Ben toen maar doorgegaan. Wat moest’k anders doen. Van veel te ver, ‘k weet het. ‘k Wist het wel dat’k ’t alleen nooit ging kunnen bolwerken hé. Toen die Spanjaard op het einde, juist na Berlare, bij mij kwam wist’k het helemaal. Wat? Ja, dat’k kon schudden, hé Fred. Muy Forte die verdomde Spanjaard. Jammer toch. En dat voor mijn eerste Volk. Op het einde wist ik wel niet meer van welke parochie ik was, dat moet’k toegeven. Maar wat wil je dat’k zeg… ’t Is toch schoon, als ge dat kunt voor eigen volk in uwen eerste Volk. Spijtig. Och Fred, ik hoop nu maar dat ik mag meedoen aan Milaan-San Remo… Dat zal toch wel zeker… Wat denkt ge? Fred?”

Als de weergoeden wat van goeie wil zijn (en dat ziet er op het ogenblik van het posten van dit bericht eerlijk gezegd niet echt zo uit), gaat straks om 11u30 aan de open deuren van het S.M.A.K. in Gent met de Omloop het Volk het nieuwe Belgische wielerseizoen van start. Net als vorig jaar kun je bij deze gelegenheid gratis het S.M.A.K. binnen! Als dat niet fantastisch is! Kunst en Koers broederlijk verenigd! Alsof het twee takken kunnen zijn van één en dezelfde boom… Passend als een tang op een varken, zeg je? Nee, natuurlijk niet, wat zou het. Als je’t mij vraagt (“Wat wil je dat’k zeg…”) toevallig alleen een zaak van Dream Extensions!

De jongere kijkers en kunstzinnigen onder ons horen te weten dat  “Fred” natuurlijk staat voor de legendarische wielercommentator en oud-renner Fred de Bruyne.

Foto Molenberg © Sportwereld

Omloop Het Volk of niet vandaag, afgelast of uitgesneeuwd, ik geef jullie ter lering (en voor de aardigheid natuurlijk ook wel een beetje) toch maar mijn enige echte Megabikeploeg Voorjaar 2004:

Coppi & Co

* 111  Chris Peers                    

* 151  Peter Van Petegem         

* 155 Nico Eeckhout               

* 201  Paolo Bettini                  

* 203  Michael Rogers         

* 208  Tom Boonen                          

* 214  Johan Museeuw               

* 451  Baden Cooke                   

* 459  Philippe Gilbert         

* 568  Frank Vandenbroucke       

* 673  Michael Rasmussen            

* 739  George Hincapie                

(Totaal: 7671 punten)

Veel redenen voor deze selectie zijn m.i. gegrond: Peers, Vdb en Eeckhout rehabiliteren zich in 2004 helemaal. Bettini, Rogers, Museeuw,Hincapie, Rasmussen, Van Petegem en Cooke zijn, blijven of worden wereldtop. Boonen en Gilbert zijn onze absolute toptalenten voor de toekomst!

In memoriam Marco Pantani
13/01/1970 – 14/02/2004
De tifosi weigeren het te geloven. En misschien hebben ze overschot van gelijk. Misschien hoeven ze het niet eens te geloven. Marco Pantani hoeft niet dood te zijn! Het is dat we alleen maar voor even afscheid nemen. In alle eenvoud duiken nu, recht vanuit het hart, woorden op.  Eenvoudige woorden van eenvoudige, brave mensen voor wie Pantani niets minder was dan hun Laatste Held… Kan het anders dan dat Cesenatico vandaag veel te klein is voor de wereld...

ADDIO PIRATA

Nel mio interludio notturno appresi

non eran nemmen le due

e già i fantasmi m’avean destato

pigro pigiai il telecomando freddo

ed incredulo mi risvegliai d’un tratto

percosso dal grande schiaffo

il tuo schiaffo all’aspido mondo

e piansi caro Marco

come al tour del 98

come al tour del 98

come ai tuoi arrivi solitari

imaginando le tue eroiche gesta

sulle Alpi e sui Pirenei maestosi

ti vedo amato Pirata

salir madido i tornanti

pigiar lieve sui pedali

tra la folla immensa

col forsennato ritmo

e sento il vociar dei francesi

Pantanì  Pantanì

Sbriciolato il tuo fragile manto di cristallo

nel dì di Valentino ancor tutti hai sorpreso

salendo il tuo ultimo tornante

nel silenzio irreale

mirifico

solingo

ora sei in cima trionfante

sulla più alta vetta

e sulla sacra vetta al ciel le braccia innalzi

tra l’aura divina

e già all’alba

il mond’intero

mesto e vacuo t’applauderà.

ãMarco Chierici – Parma, 15/02/2004 

marcochierici@libero.it

Marco Pantani bij de Wielersite

Fansite Siegfried Stals

Op de foto: één minuut stilte bij de start van de 41st Trofeo Laigueglia (1.2), Italy, February 17, 2004

Nog tot eind februari loopt in Oudenaarde een tentoonstelling waarvan ik zeker weet dat geen enkele nostalgische wielerfijnproever die zal willen missen. “De Vlaamse wielergeschiedenis in 596 merkentruien”. De tentoonstelling heet een origineel licht te werpen op de evolutie en de rijkdom van de wielersport in zijn brede maatschappelijke context… Het klinkt aardig gezwollen maar toch … is het waar. Alleen jammer dat ik in het Centrum van de Ronde van Vlaanderen vergeefs heb gezocht naar mijn eigen lievelingstrui, de zwart-witte Carpano-trui die ooit nog het sterfelijke atletenlichaam van Fred De Bruyne en Willy Vannitsen heeft mogen tooien. Da’s dan ook de enige reden waarom je je hiernaast tevreden moet stellen met het plunje van een (“ordinaire”) Groene Leeuw! Vijfhonderdzesennegentig (596) unieke wielertruien!!! Nog tot 29 februari 2004!

“De Vlaamse wielergeschiedenis in 596 merkentruien”

Centrum Ronde van Vlaanderen, Oudenaarde, nog tot 29/2/2004.
Centrum Ronde van Vlaanderen

Gisteren werd Ercole Baldini éénenzeventig jaar. Baldini (°26/1/1933) was één van de eerste Italiaanse namen die ik als jonge jongen kon uitspreken. Ercole Baldini! Ercole Baldini! “La Locomotiva di Forli” noemden de tifosi hem. En zo zag hij er op mijn (bid)prentjes uit de vroege jaren zestig ook uit. Ercole Baldini, had immers, dat zie ik nu nog, een kop om een beetje bang van te zijn. Echt een locomotief uit roeping. Lang heeft de carrière van Ercole Baldini evenwel niet geduurd. Olympisch kampioen in 1956, winnaar van de Giro en wereldkampioen in Reims in 1958. Daarna was het over. Het was immers alles of niets met dat explosief talent van Ercole! Ercole… Ik kan het niet helpen maar die voornaam van Baldini doet me ook nu nog onwillekeurig aan Hercules denken.

Meer Baldini op de Wielersite!!!

Wat kan wielrennen verrassend zijn! Net als je niks, helemaal niks verwacht, gebeurt er iets! Na de Touresbattementen van 2003 had ik, zoals wellicht velen van ons af te rekenen met “de leegte na de liefde”. De verwachtingen voor de HEW-cyclassics van gisteren waren dan ook allesbehalve hooggespannen. Na die memorabele tour – in vrijwel elke rit kon er iets ontploffen! – kon zo’n “minderwaardige” omloop zoals die van de HEW-cyclassics niet veel goeds beloven. Geen uitstraling die koers! Commercieel tot en met…  Eén lange vervelende rush naar die ene scherprechter, de Waseberg, die dan nog slechts met veel goeie wil een berg kan worden genoemd. Een beetje wazig als berg, zoals de naam zelf het al laat uitschijnen. De Hew-cyclassics was kortom gedoemd om niet meer te zijn dan een veredelde kermiskoers, een wereldbekerwedstrijd onwaardig. Maar wat hebben we gezien? Een zeer boeiende wedstrijd waarvoor we ons alweer schrap mochten zetten. Eén miljoen mensen langs de omloop hebben het live mogen meemaken hoe Paolo Bettini koers maakte als de eeuwige neoprof die hij nog altijd lijkt te zijn. Een kalende jonge wolf die niet van ophouden weet, is het. Bettini moet intussen uitgegroeid zijn tot absoluut de beste klassieke renner van zijn generatie. Die leeuwenhonger van kalende mus Bettini! Hij pikt mee wat hij kan, en hij vecht er voor tot de laatste snik. Bovendien heeft ie smaak te over. Wie Mirko Celestino, Jan Ullrich, Igor Astarloa en de astmatische monnik Davide Rebellin als vluchtmaatjes kiest, heeft echt heel goeie smaak. Al mag het puike verdedigingswerk van de Davitamon-ploegmaten in de achtergrond toch ook nog even benadrukt worden. Dat Bettini won was dus niet echt een mirakel. Wat daar volgens mij veel meer voor in aanmerking komt was het feit dat Mirko Celestino overeind kon blijven na die indrukwekkende kwak die hij in Hamburg in volle sprint te incasseren kreeg van een … cameraman. Ongelooflijk gewoon dat zoiets kan. Wedden dat ze volgend jaar in Hamburg de cameramensen meteen laten meedoen voor de overwinning. En dat Bettini het zelfs dan nog met de vingers in de neus zal halen…

Een ochtend in een memorabele Tour... Een tour uiterst geschikt om bij te zetten in de kelders van de wielerannalen... Zowat iedereen hanteert blokletters in zijn vroegochtendlijke commentaren... Een nooit-gezien duel kondigt zich aan... Zo heet het, en zo is het ook. Wie wint is immers nog altijd niet te voorspellen. Ullrich heeft een kans, mja... Maar Armstrong is weer sterker... Mja... Vijfenzestig tellen van de klok, daar gaat het om. Blokletters dus: Titanen-tour? Titanen-slag? Titanen-Tijd? Als daar maar geen Drama van komt! Wat denk jij Herman ?

Het massahistoriespel dat de Tour de France heet is nog lang niet dood! De Tour leeft! De Opperste Regisseur is in bloedvorm. Wie vooraf dacht dat de 90° editie, die eigenlijk de 100° is, een gedoodverfde ontknoping zou krijgen, is op zijn honger blijven zitten. We zijn op enkele dagen van Parijs gekomen en nog is niet duidelijk wie zondagmiddag nu echt op het podium zal staan. En in welke volgorde… “Dit is een kippenvelmoment”, hoorde ik gisteren toen Tyler Hamilton in Bayonne een onwaarschijnlijke solovlucht tot een goed einde bracht. En Michel Wuyts, van wie de gevleugelde woorden kwamen, heeft verdorie nog gelijk ook. Deze Tour zit vol kippenvelmomenten. Wat je zegt! Het sleutelbeen van Hamilton, de val van Beloki, de tijdelijke tijdrit-droogtelegging van Lance Armstrong, de domme aan- en uitval van Jan Ullrich op de Tourmalet, de hardnekkigheid van Alexandre Vinokourov, de wederopstanding van Gilberto Simoni, de jaarlijkse slimmigheidjes van Richard Virenque, de komst van Iban Mayo… Niets dan kippenvelmomenten! Wat je zegt! De Tour leeft, zoals nooit eerder!

De eerste tourweek zit er zo goed als op. Twee tijdritten en vijf massaspurten later kan niemand nog voorbij aan Alessandro Petacchi. Dat is voorlopig met lengten voorsprong dé leeuwenkoning van deze tour. Tyler Hamilton – bij de aanvang van de tour, na Armstrong, mijn belangrijkste ijzer in het Megabike-vuur - is dan weer de ongelukkigste. Maar ook de man met het stalen karakter. Belgen kwamen in de eerste tourweek niet in het stuk voor. Niet Jean-Marie Pfaff genoeg waarschijnlijk om zich te durven mengen in het gekkenwerk van de laatste kilometers… En nu, zet ik mij met jullie schrap, maar nog veel vaker en danseuse, voor de echte Tour. Laat nu maar de Bergen komen. Het tourcircus is klaar voor het trapezewerk en het zijn voorwaar ronkende namen en mooie cijfertjes waarmee men komt aanrukken. In volgorde van hoogte, lengte, gemiddeld en maximum stijgingspercentage volgen hier de namen:
* Col de la Ramaz (Za 12/7/03): 1619 m – 14,3 km – 6,8 % gem. 
* Télégraphe (Zo 13/7/03): 1558 m – 12,1 km – 6,8% - 8,5% max.
* Galibier: 2645 m – 18,5 km – 6,7% - 8,5 % max.
* L’Alpe d’Huez: 1860 m – 14,1 km – 8% - 11% max
* Lauteret (Ma 13/7/03):  2058 m – 25,5 km – 4% - 8% max
* Isoard: 2360 m – 19,4 km – 5,9% - 9% max
* Pailhères (Za 19/7/03): 2360 m – 15,5 km – 7,8% - 12% max
* Plateau de Bonascre: 1373 m – 9,1 km – 7,2% - 10% max
* Portet d’Aspet (Zo 20/7/03): 1069 m – 5,9 km – 6,8% - 9,5% max
* Menté: 1349 m – 7 km – 6,8% - 9,5% max
* Portillon: 1287 m – 8,3 km – 6,9% - 8% max
* Peyresourde: 1569 m – 13 km – 7% - 9% max
* Aspin (Ma 21/7/03):  1489 m – 12,3 km – 6,4% - 8,5% max
* Tourmalet: 2114 m – 17,1 km – 7,4% - 10% max
* Luz-Ardiden: 1715 m – 13,7 km – 10% - 14,7% max
* Saudet (Woe 23/7/03):  1570 m – 14,1 km – 7,5% - ..% max
* Col de Bagargui: 1327 m – 8,8 km – 9,2% - 10% max

Twaalf renners voor achtduizend (8000) Uci-punten, het is helemaal niks als je de ideale tourploeg wil samenstellen. Onmogelijk om én Armstrong, Ullrich, Hamilton, Basso, Simoni, Hauptman, Garzelli én Botero, Vinokourov, Di Luca, Zubeldia én Aitor Gonzalez Jimenez in één en dezelfde ploeg te stoppen. Dat zou een ploeg zijn waarvoor je 10870 punten nodig hebt. En dan vergeet ik nog mannen als Moreau, Millar, Mayo, Beloki, Azevedo, Rogers, Leipheimer, Kessler, Hincapie en Heras… Bovendien heb ik dan ook nog niemand voor het groen… De megabikekunst bestaat er dus uit om oordeelkundig te besluiten in wie je dit jaar niet gelooft (Garzelli zit bv. aan de antibiotica, Aitor Gonzalez haalt niet meer het niveau van verleden jaar… Simoni heeft de Giro gereden, etcetera). Maar besluiten in wie je wel gelooft is dan weer een hels karwei waarmee je uren zoet kunt zijn. Probeer het zelf ook maar ‘ns mijn dierbaren…
Zelf ben ik er dan toch nog in geslaagd om een bescheiden ploegje (Coppi & Co) op de been te helpen. Dat wil ik jullie vanzelfsprekend niet onthouden:

108     Nicolas Portal               91

170     Juan Miguel Mercado    218

201     Jan Ullrich                    96

236     Maryan Hary                  0

251     Christophe Moreau       646

310     Tyler Hamilton           1645

403     Alessandro Petacchi     829

405     Ivan Basso                 565

588     Michael Rogers            374

611     Oscar Freire                718

672     Alexandre Vinokourov    792

700     Lance Armstrong        1942

Totaal:                              7916

Geen slecht ploegje? Maar wat als Tyler Hamilton het bv volledig laat afweten. Of Lance Armstrong net als in de Dauphiné een buiteling maakt… Tsa, het wordt alweer een spannende Tour...

Het bloed blijft kruipen waar het niet kan gaan. Met velen deel ik het heilig voornemen, het verlangen zegmaar, om ooit, once in a lifetime, de one and only Mont Ventoux te bedwingen. Niet als Petrarca, niet met de wagen maar helemaal met de fiets. Waarom? Daarom! Of nog, en met de treffende woorden van Tim Krabbé in De renner: “En dan ben je op de top. Je kijkt uit over het land, je drinkt wat, een onbehouwen welbehagen trekt door je hele lichaam, en er welt een groot verlangen in je op deze berg nogmaals te beklimmen.” Deze zomer neemt van de lotgenoten die ik persoonlijk ken, Paul D. alvast het jaarlijks voortouw. Wie volgt? En van wie mag ik zijn persoonlijke notities?

Het klinkt wel heel erg mooi als je't zo te lezen krijgt in een Franse wielerwebkrant! “Le duel entre la nouvelle perle du cyclisme espagnol et le meilleur grimpeur ibérique ne fait quie commencer sur le Tour de Catalogne. Hier, victoire de Manzano". Lire la suite… Is José Antonio Pecharroman Fabian nu echt dé man die de komende vijf jaar 
het vuur aan de schenen zal leggen van Yaroslav Popovych… Met als grove inzet niks minder en niks meer dan de eindzege in de Tour de France? Of: La nouvelle perle aan de Spaanse kroon est arrivée? Misschien toch nog maar even wat uitkijken. Spaanse parels hebben wel vaker vreemde kuren...